• thiseas

Η δική μου συμμετοχή στις ομάδες γονέων του «ΣΑΤ» και στις εκδηλώσεις του «Σωματείου ΘΗΣΕΑΣ» υπήρξε για μένα μια σοβαρά σημαντική εμπειρία ζωής .

Αυτό που ένοιωσα στο ξεκίνημά μου και νοιώθω ακόμη και τώρα που ολοκληρώνω τη συμμετοχή μου αυτή , είναι ότι ξεκίνησα ένα ταξίδι εξερεύνησης του άγνωστου εαυτού μου, που δεν θα τελειώσει ποτέ .

Από όλα τα μέλη της επιστημονικής ομάδας που είχα την τύχη να συναναστραφώ μαζί τους, είτε διά μακρόν, είτε διά ολίγον, κέρδισα αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, νοιάξιμο, στήριξη, σεβασμό. Και όλα αυτά αφιλοκερδώς. Η επαφή μου δε, με τους άλλους γονείς, μέσα από τις ομάδες γονέων, υπήρξε για μένα σοκαριστικά βοηθητική. Έβλεπα στα πρόσωπά τους και στις αφηγήσεις τους, τους φόβους μου, τις δυσκολίες μου, τη μοναξιά μου. Έτσι, με τη δική τους βοήθεια, που τόσο απλόχερα έδιναν, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι και δεν θα είμαι ποτέ μόνη μου. Μετά από αυτό, όλα τα υπόλοιπα γίνονται ευκολότερα.

Αν με ρωτούσαν, αν αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς αυτή τη διαδρομή, θα απαντούσα κάπως έτσι:

Εκεί που το άτομο συναντά την ομάδα,

Εκεί που η ντροπή συναντά το σεβασμό,

Εκεί που το δέντρο γίνεται δάσος,

Εκεί που η φαντασία συναντά την πραγματικότητα,

Εκεί που ο λόγος γίνεται πράξη,

Εκεί που ο εγωϊσμός γίνεται φιλόξενος,

Εκεί που ο ορίζοντας δεν έχει πια όρια,

Όλα αυτά τα «Εκεί που» ένοιωσα εγώ στο «ΘΗΣΕΑ».

Δ.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 27 της εφημερίδας Απεξartηση