Η εξάρτηση δε στοιχειοθετείται μόνο από τη χρήση μιας ουσίας αλλά και από την επιβολή ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Η δοκιμή μιας εξαρτησιογόνου ουσίας καταλήγει συχνά να αποτελέσει μια λύση ανάγκης, μια παράδοξη στρατηγική επιβίωσης. Η εξάρτηση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πολυπαραγοντικό φαινόμενο παρεμβαίνοντας σε όλες τις παραμέτρους του που σχετίζονται με το ίδιο το άτομο, την οικογένεια αλλά και το ευρύτερο περιβάλλον του.

• Η διαδικασία απεξάρτησης ξεκινά με την αυστηρά προσωπική απόφαση του χρήστη και την εθελοντική προσέλευσή του στο πρόγραμμα όπου τηρείται το ιατρικό-επαγγελματικό απόρρητο.
• Το πρόγραμμα είναι ανοικτό δηλαδή οι χρήστες δε διαμένουν στο πρόγραμμα. Λειτουργεί σε καθημερινή βάση και δεν παρέχει φαρμακευτικές ουσίες ή υποκατάστατα.
• Ως απεξαρτημένο άτομο αξιολογείται εκείνο που έχει καταφέρει την πλήρη ρήξη με τον παλαιό τρόπο ζωής (σχέσεις, διασκέδαση, χώρους, συμπεριφορές, ανάγκες) και τη διάλυση των μύθων που τον διέπουν και τον χαρακτηρίζουν.
• Ως κοινωνική ένταξη θεωρείται η διαμόρφωση ενός νέου ρόλου μέσα στη ζωή και όχι στο περιθώριό της, εφόσον έχει κατορθώσει να δρα και να αντιδρά με το σώμα του, το μυαλό του και τη ψυχή του.